حضرت فرمود : كسى به خواب او آمد و به او گفت : مدّت سه سال است كه با زبان بد و دشنام دهنده ، و قلب متكبّر و ناپاك ، و بدون اينكه نيّتت صادق باشد ، خدا را مىخوانى ، پس از اينها دست بكش و تقواى الهى را در دل پيشه كن ، و نيّتت را نيكو گردان . حضرت فرمود : آن مرد چنين كرد سپس به درگاه خداوند دعا نمود ، و پسرى براى او متولّد شد . » 8 - دعا نكردن ، در بارهء دفع ستمى كه مثل آن را به ديگرى روا داشته باشد . زيرا در روايتى علىّ بن سالم مىگويد از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : « خداوند - تبارك و المؤمنين - فرمود : به عزّت و عظمتم سوگند ، دعاى هيچ ستمديده‌اى را در بارهء ستمى كه به او شده ، در حالى كه به احدى مشابه آن ستم را نموده باشد ، مستجاب نمىگردانم . » 9 - پرهيز دعاكننده از گناه بعد از دعا ، تا مبادا گناهانش او را از نيل به آرزويش باز دارد . در روايت آمده كه امام باقر عليه السّلام فرمود : « همانا بنده ، حاجتى از حوايج دنيوى را از خداوند - تبارك و المؤمنين - درخواست مىكند ، و خداوند مىخواهد تا مدّت زمان مشخّص ( نزديك يا دور ) آن حاجت را برآورد ، سپس بنده در همان زمان گناهى را مرتكب مىشود ، پس خداوند به فرشته‌اى كه براى برآوردن حاجت او گماشته مىفرمايد : حاجت او را برآورده مكن و او را از آن محروم گردان ، زيرا او متعرّض خشم و غضب من شد ، و مستحقّ محروميّت گرديد . » 10 - توبه از گناهان ، و صلاح و صدق در حال دعا . زيرا عثمان بن عيسى به نقل از برخى از اصحاب امام صادق عليه السّلام آورده است : « به حضرت عرض كردم : دو آيه در كتاب خدا هست كه من تأويل آنها را نمىدانم . حضرت فرمود : آن دو كدامند ؟ عرض كردم : فرمايش خداوند متعال كه مىفرمايد :